«آلیوشا هرگز اهل کینه و انتقامجویی نبود و یک ساعت پس از آنکه موردتوهین قرار میگرفت با حریف خود به گفتوگو میپرداخت و حتی در سخن گفتن پیشی میگرفت؛ چنانکه گفتی هیچ پیشامدی بین آنان روی نداده است. نه برای اینکه توهین را فراموش میکرد و یا آنکه طرف خود را میبخشید، بلکه هویدا بود که او اساساً عقیده ندارد به او توهین کردهاند و همین امر بود که بچهها را غرق در شعف و خوشحالی میکرد.خصیصهٔ دیگری در او بود که در کلیهٔ کلاسهای دبیرستان بدون استثنا دوستانش را بر آن میداشت وی را مسخره کنند؛ ولی این تمسخر ناشی از بدجنسی نبود، بلکه آنها از این شوخی لذت میبردند. این خصیصهٔ عفت و پاکی و حجب و حیرتانگیز او بود؛ چنانکه بههیچروی نمیتوانست شنیدن برخی کلمات و سخنان را دربارهٔ زنان تحمل کند و حال آنکه متأسفانه در آموزشگاهها محال است بتوان از این قبیل گفتوگوها جلوگیری کرد. پسران سادهدل وپاکنهاد در سن کودکی گاهی از مناظر و صحنههایی سخن به میان میآورند که حتی سربازان نیز از میان نهادن آنها احساس شرم میکنند. گذشتهازاین، بسیار اتفاق میافتد که سربازان از بسیاری نکات ناپسند و نامطلوب که موردبحث و گفتوگوی فرزندان عناصر اشرافی و روشنفکران ماست بههیچروی آگاهی ندارند. البته نمیتوان این کودکان را متهم به فساد اخلاقی نمود و یا آنکه آنان را ذاتاً بیآزرم و وقیح خواند، بلکه ناظر یک محیط فریبنده و افسونگر خارجی هستند که نشانهٔ پیشرفت اجتماعی و شایستهٔ تقلید به نظر میرسد.»