فئودور داستایوسکی، با نام کامل فئودور میخاییلوویچ داستایوسکی، نویسنده‌ی اهل روسیه و یکی از تاثیرگذارترین رمان‌نویسان جهان است که در طول زندگی‌اش در زادگاه خود بسیار مشهور بود و اکنون نیز در جهان کمتر کسی او را نمی‌شناسد. در رمان‌های او درکی عمیق نسبت به چگونگی کارکرد ذهن انسان و همچنین مسائل پیچیده‌ی روانی به چشم می‌خورد. نفوذ روان‌شناختی نوشته‌های داستایفسکی به تاریک‌‌ترین حفره‌های روح انسان‌ها، تاثیری بی‌سابقه بر ادبیات قرن بیستم گذاشت، تا جایی که بسیاری او را یکی از بزرگ‌ترین روان‌شناسان تاریخ ادبیات می‌خوانند. تخصص او در تجزیه و تحلیل حالات روحی بیمارگونه‌ای که منجر به جنون، قتل و خودکشی می‌شود و همچنین در کشف احساساتی مانند تحقیر، خودویران‌گری، سلطه‌ی ظالمانه و خشم قاتل منجر به تصویرسازی‌هایی در رمان‌هایش شده که آن‌ها را در دل تاریخ ادبیات ماندگار کرده‌اند. علت آنکه داستایوسکی در زمره‌ی بهترین رمان‌نویسان جهان جای گرفته، آن است که بسیاری از ژانرهای ادبیات مانند مدرنیسم ادبی، اگزیستانسیالیسم و مکاتب متعددی از روان‌شناسی، الهیات و نقد ادبی پس از داستایوفسکی تحت تاثیر نوشته‌های او واقع شدند. آثار داستایوفسکی اغلب پیشگویانه خوانده می‌شوند، زیرا بسیاری از پیش‌بینی‌های او در رابطه با رفتار انقلابیون روسیه در صورت به قدرت رسیدن بسیار دقیق هستند.

جان اشتاین‌بک نویسنده بزرگ آمریکایی، یکی از چهره‌های محوری ادبیات قرن بیستم و برنده جایزه نوبل ادبیات سال 1962 است. او به خاطر سبک واقع‌گرایانه و ناتورالیستی خود شناخته می‌شود؛ سبکی که به شکل بی‌باکانه‌ای به روایت رنج‌ها، بی‌عدالتی‌ها و آرزوهای بر باد رفته طبقه کارگر و کارگران مهاجر در کالیفرنیا، به ویژه در دوران رکود بزرگ، می‌پردازد. اشتاین‌بک که خود پیش از شهرت، سال‌ها به کارهای یدی و فصلی پرداخته بود، تجربیات زیسته خود را به آثاری با بینش اجتماعی عمیق تبدیل کرد. شاهکار او، رمان «خوشه‌های خشم» (1939)، که داستان مهاجرت حماسی خانواده‌ای کشاورز را دنبال می‌کند، برنده جایزه پولیتزر شد و به عنوان مهم‌ترین سند ادبی دوران رکود اقتصادی آمریکا شناخته می‌شود. دیگر آثار کلیدی او شامل نوولای تراژیک «موش‌ها و آدم‌ها» (1937) و رمان چندنسلی و پردامنه «شرق بهشت» (1952) هستند. آکادمی نوبل او را برای «نوشته‌های واقع‌گرایانه و تخیلی‌اش که در آن‌ها شوخ‌طبعی دلسوزانه و درک دقیق اجتماعی در هم آمیخته است»، شایسته تقدیر دانست. اشتاین‌بک با خلق بیش از 30 اثر، به عنوان صدای ماندگار و وجدان اجتماعی آمریکا در ادبیات جهان جاودانه باقی مانده است.

ویکتور هوگو، زاده 26 فوریه 1802 و درگذشته 22 می 1885، شاعر، داستان‌نویس و نمایشنامه‌نویس فرانسوی بود. ویکتور دوران کودکی را در کشورهای گوناگونی گذراند. او مدت کوتاهی در کالج اشراف در مادرید اسپانیا درس خواند و در فرانسه تحت آموزش معلم خصوصی خود، پدر ریوییر، قرار گرفت. هوگو سرودن شعر را با ترجمه اشعار ویرژیل آغاز کرد و همراه با این اشعار، قصیده‌ای بلند در وصف سیل سرود. نخستین مجموعه اشعار او در سال 1822 و در بیست سالگی و نخستین رمانش در سال 1826 به چاپ رسیدند. هوگو در سال 1822 با آدل فوشه، دوست دوران کودکی خود، ازدواج کرد. او به عنوان یکی از بهترین نویسندگان فرانسوی، شهرتی جهانی دارد. آثار هوگو به بسیاری از اندیشه‌های سیاسی و هنری رایج در زمان خویش اشاره کرده و بازگوکننده تاریخ معاصر فرانسه است.

نادر ابراهیمی (زاده 14 فروردین 1315 در تهران – درگذشته در تاریخ 16 خرداد 1387، تهران)، داستان‌نویس معاصر ایرانی بود. او علاوه بر نوشتن رمان و داستان کوتاه در زمینه‌های فیلم‌سازی، ترانه‌سرایی، ترجمه، و روزنامه‌نگاری نیز فعالیت کرده‌ است. ابراهیمی، همراهِ بهرام بیضایی و ابراهیم گلستان، از اندک‌شمار سخنوران ایرانی به‌شمار می‌رود که هم در سینما و هم در ادبیات کار کرده و شناخته شده بوده‌اند. نادر ابراهیمی تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش یعنی شهر تهران گذراند و پس از گرفتن دیپلم ادبی از دبیرستان دارالفنون، به دانشکده حقوق وارد شد. اما این دانشکده را پس از دو سال رها کرد و سپس در رشته زبان و ادبیات انگلیسی به درجه لیسانس رسید. نادر ابراهیمی چندین فیلم مستند و سینمایی و همچنین دو مجموعه تلویزیونی را نوشته و کارگردانی کرده، و آهنگ‌ها و ترانه‌هایی برای آن‌ها ساخته‌است. او همچنین توانسته‌ است نخستین مؤسسه غیرانتفاعی ـ غیردولتی ایران‌شناسی را تأسیس کند؛ که هزینه و زحمت‌های فراوانی برای سفر، تهیه فیلم و عکس و اسلاید از سراسر ایران و بایگانی کردن آن‌ها صرف کرد؛ ولی چنان‌که باید، شناخته و به‌کار گرفته نشد و با فرارسیدن انقلاب و جنگ، متوقف شد.

گابریل خوزه گارسیا مارکز، زاده 6 مارس 1927 در دهکده آرکاتاکا درمنطقه سانتامارا در کلمبیا - درگذشته 17 آوریل 2014، رمان نویس، نویسنده، روزنامه‌نگار، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی بود. او بین مردم کشورهای آمریکای لاتین با نام گابو یا گابیتو (برای تحبیب) مشهور بود و پس از درگیری با رییس دولت کلمبیا و تحت تعقیب قرار گرفتنش در مکزیک زندگی می‌کرد. مارکز برنده جایزه نوبل ادبیات در سال 1982 را بیش از سایر آثارش به خاطر رمان صد سال تنهایی چاپ 1967 می شناسند که یکی از پرفروش ترین کتاب‌های جهان است. مارکز یکی از نویسندگان پیشگام سبک ادبی رئالیسم جادویی بود، اگرچه تمام آثارش را نمی‌توان در این سبک طبقه بندی کرد. پزشکان در سال 2012 اعلام کردند که مارکز به بیماری آلزایمر مبتلا شده است. او برای نوشتن کتاب خاطرات روسپیان غمگین من، چاپ 2004، حدود ده سال وقت صرف کرد. در ژانویه 2006 اعلام کرد که دیگر تمایل به نوشتن را از دست داده است. میراث او، مجموعه بزرگی از کتاب‌های داستانی و غیرداستانی است که با پیوند دادن افسانه و تاریخ در آن، همه چیز را ممکن و باورکردنی می‌نماید. گابریل گارسیا مارکز در سال 1982 جایزه ادبی نوبل را دریافت کرد و بنیاد نوبل در بیانه خود او را «شعبده باز کلام و بصیرت» توصیف کرد. تمام داستان‌های وی به نثری نوشته شده‌اند که از نظر رنگارنگی و جاذبه غریبشان، فقط می‌توان آن‌ها را با کارناوال‌های آمریکای جنوبی مقایسه کرد. گابریل گارسیا مارکز، در روز پنجشنبه 17 آوریل 2014، در 87 سالگی، در مکزیکوسیتی درگذشت. جسد وی فردای آن روز در روز آدینه در مکزیکوسیتی سوزانده و بخشی از خاکستر جسد وی به زادگاهش کلمبیا منتقل شد.