انوری و هو اوحدالدین. اصلش از قریهٔ ابیورد و در اول حال «خاوری» تخلص میکرده، آخرالامر به استدعای عماره استاد خود تغییر تخلص داده. حکیمی است خردمند و شاعری است پایهبلند و در فن شعر لفظاً و معناً شبیه و عدیل ندارد. و بهزعم فقیر از عهد دولت آل سامان که استاد رودکی قانون شاعری ساز کرده الی الآن که یکهزار و یکصد و هشتاد هجری است چهار کس گوی فصاحت از همگنان ربوده و هریک به مفتاح زبان، قفل از گنجینهٔ سخنوری گشوده و در این مدت مدید کسی نیامده که لاف برابری با ایشان بزند: اول: حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی، دوم: شیخ نظامی قمیالاصل گنجوی المسکن، سیوم: شیخ المشارق و المغارب شیخ مصلحالدین سعدی شیرازی، و چهارم: حکیم اوحدالدین ابیوردی است، و در بعضی از نسخهها ملاحظه شد که جمعی از موزونان از جمعی دیگر سؤال از تمیز میان شیخ سعدی شیرازی و امامی هروی و میان شیخ نظامی و خسرو دهلوی و میان انوری و ظهیر فاریابی کرده قطعات گفتهاند. بهزعم فقیر این مقوله سؤالات از تأثیر ورقالخیال است والا به اندک ربطی این تشکیک خارج از دایرهٔ انصاف است. غرض حکیم مزبور یکی از ارکان اربعهٔ بنیان نظم است و در فن قصیدهگوئی مهارتش بیش از پیش بلکه از آن سه نفر در پیش است.