ساختار آثار افلاطون خواننده را صرفاً به لذتبردن از نمایش سرگرم نمیکند، بلکه او را به فلسفهورزیدن وامیدارد.
شخصیتها در دیالوگها همارزش نیستند؛ برخی مضحک یا منفور و برخی در خدمت پیشبرد استدلالاند.
سقراط معمولاً در قامت الگوی تفکر انتقادی و فلسفی ظاهر میشود، اما همواره تمام پاسخها را آماده ارائه نمیدهد.
هدف نهایی این متون نه انتقال صرفِ گزارههای بسته، بلکه درگیر کردن ذهن مخاطب با پرسشهای بنیادین است.