خدا پیکر آدم را از گل بپرداخت و آنگاه جان در آن بدمید. پس نسیم حیات در کالبدش بوزید و دستگاه عقل و اراده و حواسش به کار افتاد. پس از آن خدای تعالی او را مشمول فضل و نعمت خود ساخت و پرتوی از نور خود را بر او بگسترد و نامها و رازهای مخلوقات را به او تعلیم فرمود. سپس دورنمایی از آن مخلوقات را بر فرشتگان عرضه کرد و برای اظهار عجز و قصور عملشان و برای فهماندن اولویت آدم به خلافت، فرشتگان را فرمود: اگر راست می گویید نامها و رازهای ایشان را به من بازنمایید، فرشتگان در برابر این امتحان مبهوت شدند و در جواب فروماندند و ناچار به عجز و نارسایی علم و معرفت خود اعتراف کردند و گفتند: ما جز آنچه از تو آموخته ایم نمی دانیم، و دانا و حکیم مطلق تویی. اما آدم چون استعداد آن داشت که از سرچشمۀ فیض معنوی سیراب گردد و از نور علم الهی اقتباس کند، نامها و رازهای مخلوقات را فراگرفته و در شناسایی آنها رسوخ یافته بود. از این رو به فرمان خدا علم خود را دربارۀ مخلوقات بر فرشتگان آشکار کرد و به این وسیله حکمت مقام خلافة اللهی خود را بازنمود.