««... ودکا؟» نه. متشکرم. تحمل ودکا را ندارم. اگر ویسکی باشد، حرفی. فقط یک ته گیلاس. قربان دستتان. نه. تحمل آب را هم ندارم. سودا دارید؟ حیف. آخر اخلاق سگ آن کثافت به من هم اثر کرده. اگر بدانید چه ویسکی سودایی میخورد! من تا خانهٔ پاپام بودم، اصلاً لب نزده بودم. خود پاپام هنوز هم لب نمیزند. به هیچ مشروبی. نه. مؤمن و مقدس نیست؛ اول چیزی که یادم داد، ویسکی سودا درست کردن بود. از کار که برمیگشت باید ویسکیسوداش توی راهرو دستش باشد. قبل از اینکه دستهایش را بشوید و اگر من میدانستم با آن دستها چه کار میکند؟!... خانه که نبود، گاهی هوس میکردم لبی به ویسکیش بزنم. البته آنوقتها که هنوز دخترم نیامده بود و از تنهایی حوصلهام سر میرفت؛ اما خوشم نمیآمد. بدجوری گلویم را میسوزاند. هرچه هم خودش اصرار میکرد که باهاش همپیاله بشوم فایده نداشت؛ اما آبستن که شدم، به اصرار آبجو به خوردم میداد که برای شیرت خوب است؛ اما ویسکی هیچوقت. تا آخرش هم عادت نکردم؛ اما آن روزی که از شغلش خبردار شدم، بیاختیار ویسکی را خشک سرکشیدم. بعد هم یکی برای خودم ریختم، یکی برای آن دخترهٔ «گرلفرند» ش، یعنی مثلاً نامزد سابقش. آخر همان او بود که آمد خبردارم کرد و دو تایی نشستیم به ویسکی خوردن و درددل و حالا گریه نکن، کی بکن. آخر فکرش را بکنید.»