«نویسندگانی که سرسری و بدون احساس وظیفهمندی، بدون شورِ نوشتنی ماندگار و مؤثر، بدون دقت و حوصلهی بسیار، و بدون توجه به عناصر پایه و تابع در داستان، آغاز میکنند، خوانندگان خود را مأیوس نمیکنند ـ چرا که آثار ناب خوشآغاز بسیار وجود دارد ـ بلکه خود را حذف و نابود میکنند. قصه یا داستانی که بد آغاز میشود… قصه و داستانی است که مرگ خود را در آستین دارد؛ زیرا هیچ خوانندهای تعهّد نداده است که خواندنِ یک نوشتهی بدآغاز را ادامه بدهد و به پایان برساند و با نویسندهاش هم رابطهای صمیمانه و پایدار برقرار کند.»