ترز دسکرو حتی زمانی که دختر جوانی بود و در اتاقش با آرامش تمام به خواب میرفت، حالت عجیبی داشت و احساس میکرد که صدای گردش خون در رگهای زن جوانی را که در اتاق مجاور اتاقش خوابیده بود حس میکرد، اما از ضربان شدید قلب خودش واهمهای نداشت. آنا، خدمتکار خانه، شنبهشبها از خانه خارج میشد و ترز در تاریکی اتاق با چشمان باز منتظر مراجعت کلفت جوان بود که گاهی تا سپیدهدَم ادامه داشت. ترز در طی این مدت جویای دلیل غیبت خدمتکار خانه نمیشد و سؤالی هم مطرح نمیکرد. آنا در یکی از همان روزها وسایل خود را به طبقهٔ مستخدمین مجتمع برد. سرایدار ساختمان به ترز گفته بود: "فکر نمیکنید که بهخاطر آزادی بیشتر اتاقش را عوض کرده باشد؟" آنا شبها تا ساعت 22 در کنار خانم بود که رضایت خاطر و آرامش خاصی به ترز میداد. زمانی که آنا بعد از ساعت 10 شب برای شب بهخیر و گرفتن دستورِکارهای فردا نزد خانم میآمد، بهخوبی درک میکرد که ترز میخواست مکالمه را ادامه دهد و صحبت را با این جمله شروع میکرد: "از مامانتان خبر ندارید؟" آنا با دادن جوابهای کوتاه قناعت میکرد و مثل بچهای بود که از پرسش بزرگترها خسته میشود و برای بازی با همسنوسالها برای خروج عجله دارد. در صحبت طرفین نهتنها کینه و دشمنی دیده نمیشد، بلکه بارقهای از محبت وجود داشت. تفاوت زیاد بین منافع آنای جوان و ترز پیر بر روابط آن دو سایه افکنده بود که نمیتوانست موردعلاقهٔ دختر جوان باشد. ترز در دنیای بستهٔ اطرافش غیر از حضور خدمتکار روستایی که از او همچون یک تکهنان سیاه در زندانش نگهداری میکرد، شخص دیگری برای صحبت کردن نداشت. زمانی که آنا در آخرِ شب نزد خانم میآمد و میگفت: "خواب خوش ببینید. شب خوبی برای شما آرزو میکنم. به چیزی نیاز ندارید؟" ترز اصرار نمیکرد و همیشه منتظر ضربان قلبش بود که با صدای بسته شدن درِ اتاق شدت میگرفت.