«یک سهتار نو و بیروپوش در دست داشت و یقهباز و بیهوا راه میآمد. از پلههای مسجد شاه به عجله پایین آمد و از میان بساط خردهریزفروشها و از لای مردمی که در میان بساط گستردهٔ آنان دنبال چیزهایی که خودشان هم نمیدانستند، میگشتند، داشت بهزحمت رد میشد. سهتار را روی شکم نگه داشته بود و با دست دیگر سیمهای آن را میپایید که به دکمهٔ لباس کسی یا به گوشهٔ بار حمالی گیر نکند و پاره نشود. بالاخره امروز توانسته بود به آرزوی خود برسد. دیگر احتیاج نداشت وقتی به مجلسی میخواهد برود از دیگران تار بگیرد و به قیمت خون پدرشان کرایه بدهد و تازه بار منتشان را هم بکشد. موهایش آشفته بود و روی پیشانیاش میریخت و جلوی چشم راستش را میگرفت. گونههایش گود افتاده و قیافهاش زرد بود. ولی سرپا بند نبود و از وجد و شعف میدوید. اگر مجلسی بود و مناسبتی داشت وقتی سر وجد میآمد، میخواند و تار میزد و خوشبختیهای نهفته و شادمانیهای درونی خود را در همه نفوذ میداد. ولی الان میان مردمی که معلوم نبود به چه کاری در آن اطراف میلولیدند، جز اینکه بدود و خود را زودتر به جایی برساند چه میتوانست بکند؟ از خوشحالی میدوید و به سهتاری فکر میکرد که اکنون مال خودش بود.»